Ik had enorm veel zin in junkfood. Mijn lichaam had daar blijkbaar enorm veel nood aan en wie ben ik dan om mijn lichaam daarin tegen te spreken. De frietjes, de mayonaise en de hamburger van de Mac Donalds gingen dan ook heel vlot binnen. De ijskoude cola was geniaal, de chickennuggets van een buitenaardse verukkelijkheid. Ik voelde mij één met het universum.
Tot een groep pubermeisjes mij uit mijn extatische ervaring rukte met: ‘EIKES, zo vies… BWAAACH, kijk daar. Om van te kotsen!’
Hun blikken waren op mij gericht.
Ik wreef over mijn gezicht: geen saus.
Mijn trui was ook niet besmeurd.
Lager? Neen, mijn broek was nog dicht, ik had op het toilet alles netjes opgeborgen. AAAAH, maa joooong. Ik ga moeten overgeven ik zweer het u!
Ik keek achter mij en daar stond de schuldige. Een TV-toetsel dat in alle stilte een boeiende documentaire over een rottend paard afspeelde. Een rottend paard ergens in een schone afrikaanse vlakte. Met vliegen, stromende sappen en verscheurende hyena-muilen. Close-ups en idilische vergezichten wisselden elkaar op een kunstige manier af. Mooi in beeld gebracht. Duidelijk, dat ook. Wat kan een mens op zo’n moment nog doen?
Ik heb mij terug omgedraaid en onder luid gesmak mijn maaltijd verder naar binnengeslingerd. Met als kers op de taart: een vette knipoog naar de tafel hysterische pubermeisjes.
Zo, weer drie vegetariërs erbij. Dan word ik de volgende keer misschien nog sneller besteld aan de kassa van de Mc Do.
Hugo is dood. Euthanasie, begod!
Misschien maakt dit grote verlies het onderwerp eindelijk eens bespreekbaar. Want er is de laatste tijd toch veel over gezeverd en geluld. Euthanasie heeft veel met eer en trots te maken. Dat moogt ge nen mens toch niet afpakken. Mogen we nog over ons eigen leven beslissen, alstublief. Goed zo, Hugo, het gaat je goed.
Nog een voordeel in dit geval, ze zullen niet erg lang moeten zoeken naar een schoon tekstje voor op het doodsprentje.
Promo, het is niet gemakkelijk. Iedereen die hier af en toe eens komt lezen weet dat ik een nieuwe voorstelling (KARTON, komt dat zien, komt dat zien) in de aanbieding heb. Ik ben dan ook vollenbak op zoek naar plaatsen om te spelen en dat is moeilijk. Je kan bij een programmator aanbellen: ‘Hallo, kende mij nog? Ik wil bij u komen spelen.’ Los van het feit dat het op die manier niet werkt, is zoiets doen ronduit belachelijk. Ik heb gewoon DVDtjes van 10 minuten KARTON opgestuurd samen met een flyer met alle try out data. Dit alles verpakt in een karton doosje.
Maar blijkbaar heb ik ook nog een geheim promo-team. Dat mails stuurt naar programmatoren van culturele centra. Zo stuurde een zekere Roger deze mail naar de vriendelijke mensen van GC ‘t Groendaal te Merlebeke.
Beste ,
Een week geleden ben ik in Zomergem gaan zien naar de try-out voorstelling van Henk Ryckaert. De uitvoeringen van Henk Ryckaert starten in oktober. Zij handelt over het feit dat hij een huis heeft gekocht, waaraan er allerlei wijzigingen moeten gebeuren. Hij vertelt op een zeer ironische wijze zijn wedervaren.
Beoordeling : aan te bevelen.
Hopende dat ik u hiermede kan helpen bij jullie programmatie groet ik u vanuit Zomergem.
Groetjes aan de ganse ploeg.
Roger
Bij deze wil ik Roger en het ganse promo-team bedanken voor hun inspanningen en als er andere mensen zich geroepen voelen om ook een promotioneel initiatief op te starten, ga uwen gang.
Zaterdag in de Kosmopol gespeeld. Toffe speelplek. Gezellig. Enthousiaste mensen. Eén van mijn beste try outs tot nu toe. Thomas Smith ging die avond ook spelen maar hij had op de valreep afgebeld waardoor ik ineens dubbel zo lang mocht spelen. Jammer voor Thomas want ‘t was een zeer leuke avond. Deze man zat ook in het publiek en nam deze foto.
Na 150 voorstellingen in een periode van 2 jaar valt het doek over mijn eerste avondvullende voorstelling LOEBAS. Ik heb nog een paar leuke avonden in het vooruitzicht maar dan is het definitief gedaan. Met dan bedoel ik 10 mei in de Minardschouwbrug, Gent. Een laatste keer LOEBAS, volle gas, liefst voor een volle bak. Kaartjes kunnen jullie hier bestellen. Iedereen die komt krijgt naast een fantastische avond, een cadeautje en er is natuurlijk een afterparty…
Komt kijken want ‘t is uw laatste kans. Nadien moet ge het hebben van mensen die scènes naspelen op café of op familiefeestjes. Dus bespaar uzelf die foltering en zorg er voor dat ge kunt zeggen: ‘ha, maar ik heb dat ook gezien, op de dernière.’
Heb ik de laatste dagen, weken, maanden, jaren iemand zo veel zeer aangedaan dat ik nu bakken bad car carma verdien? Heb ik misschien een beetje te hard: ‘vandaag nog, madam!’ geroepen toen iemand net iets te traag de straat over stak? Namen de mannen van de vuilkar het getimmer op mijn stuur een beetje te persoonlijk op en hebben ze uit klei en restjes rubber een model van mijn auto geboetseerd? Waar ze nu onder gezamelijk OENGA-MOENGA-gezang naalden zitten in te prikken. Neemt één of andere blonde BMW-heks mij kwalijk dat ik haar asociale bak niet liet ritsen toen ze probeerde in te voegen vanop het fietspad?
Twee ongelukken op evenzoveel dagen, tot daar aan toe. Maar een met vogelstront vastgescheten boete tussen mijn ruitenwissers vind ik toch een heel klein beetje er over. Komaan, zeg!
Gisteren in het dorp des mijnens jeugds gespeelds. Zomergem. Ik ben altijd blij als ik er eens kom en blijkbaar hadden ze het hele dorp volgezet met levensgrote borden van mij. Een beetje raar, maar soit. Het allerleukste vond ik nog dat ik een oude beste vriend van vroeger na lang ‘elkaar mislopen’ nog eens tegen kwam. We hebben elkaar beloofd om eens af te spreken. Hij zei dat hij eens zou mailen… Ik weet dat hij hier af en toe eens komt rondneuzen, dus: Wouter, gewoon hier klikken en verzenden. De pintjes staan al fris.
Gisteren, tijdens een try out in Le Bal Infernal, had ik technische panne. Dikke pech! Ik had mijn gitaar op een effectenpedaaltje aangesloten, maar het ding bleek op le moment suprême niet te werken. Redelijk frustrerend but the show, zoals wij zeggen, must go on. Dus dan toch gewoon doorgespeeld (zonder pedaaltje) en maar gedaan alsof de rock en roll in het rond spetterde. Al bij al een goeie show, maar wel een dikke fuck-you-vinger naar de falende electronica van dienst. Awoert!
Maar daardoor had ik natuurlijk het perfecte excuus om vandaag de muziekwinkel binnen te stappen en daar een nieuw pedaalke te kopen. Nu, ik weet niet of er hier gitaarnerds rondneuzen. Maar ik heb mij toch wel een Big Muff op de kop kunnen tikken, zeker. Mijn geluk kon bijna niet op want bleek dat het de laatste in voorraad was en dat ze deze maand in promotie staan.
Thuis gekomen.
Met rode oortjes en kwispelende tong.
Het doosje open gewrikt.
Een batterijtje en alle kabeltjes erin.
Versterker op een bescheiden 3.
Ik ging in de positie staan.
Sloeg aan.
Niks. Kapot?
Neen. Bleek dat mijn gitaarkabel kapot was. Andere kabel in mijn machinen geploft en toen klonk hij door de kamer: de moeder van alle vettige riffs. THE BIG MUFF.
‘t Was lang geleden dat ik nog eens zo gerockt heb. Man, man, man.
Het mooiste aan dit verhaal is nog wel, dat mijn ander bakje toch niet kapot is. HOERA and YEAH. De buren zullen weer blij zijn.
Jaren geleden, toen ik nog aan studeren dacht, vond ik het zalig om op mijn bed te gaan liggen en naar boeken te luisteren. Ik had een bescheiden collectie aan voorgelezen boeken, audio-literatuur zo u wenst. Meestal viel ik dan halverwege in slaap en droomde ik het vervolg er bij. Eén van mijn favorieten was Dharma Bums van Jack Kerouac voorgelezen door de zagerige stem van Allan Ginsberg. Mocht iemand ooit verlegen zitten om een alternatief einde voor dat boek, bel me. Ik zeg niet dat mijn eindes beter zijn, maar alternatief zijn ze op z’n minst.
Boeken. Ze komen bij mij in vlagen. Ik was vroeger geen grote boekenwurm en nu nog steeds niet. Maar ik heb wel mijn obligate periodes gehad: het Stephen King-verslinden, het verzuipen in Bukowski en Brusselmans, het doorworstel alle klassiekers, het verdiep u in oosterse filosofie, de alleen amerikanen zijn goeie schrijvers fixatie… Het was in die laatste periode dat ik de Beat Generation heb ontdekt. The Beatniks, met als blinkend meesterwerk: On the Road van Jack Kerouac. De stream of conscienceness, voortgestuwd door Bee Boop, heen en weer door Amerika, nutteloos maar geniaal. Zeker als je er naar kan luisteren.
Op de blog van miss puntkomma vond ik dit filmpje. Geef nu toe, dit is toch veel toffer dan dat jumpen. Vooral de muziek. Ik vind da nog wel een wijs nummerke. Deze zit gegarandeerd voor een paar dagen in mijnen kop.
Wijs, hé maat. Vooral omdat ge blijkbaar terug uw schoenen moet oppompen. Hoe lang is da nie geleden? Maar het dansen kan nog een stuk beter. Als het dan toch om souplesse en stijl gaat, check deze man eens: David Elswhere. Zo slap als een gekookte spaghetti.
