Ik kan kijken. Man, man, man, kan ik kijken!
Naar de muur, de tafel, naar mijn handen of de grond. Maar het liefst door het raam, naar het buiten, naar het niks. Weinig mensen zijn zo gedreven in het naar-buiten-kijken, nog minder kennen het begrip. Het gaat hier wel degelijk over de edele kunst van het kijken zonder zien. Niet het ouwe wijven gegluur vanachter muffe gordijnen. Zij bewaken de straat en bespieden de buren. Niet het heroïsch getuur van indianen naar de verre einder, speurend naar kuddes of sluipend gevaar. Niet het staren door wazige ramen, naar wuivend gebladerte van stervend groen, dwalend in melancholie en ander gezever.
Neen, ik hou enkel van het kijken. Het kijken alleen.
Het kijken met twee.

Voila!
Er komen hier de laatste uren nogal veel mensen binnen via wijvenblogs.be, dus ik dacht ik schrijf eens iets gevoelings. Iets romantisch. Voor mijn nieuw publiek…
Welkom dames, zet u, doe een kaarske aan… en koop een ticketje.

Geschreven op 24 maart 2008
over Vanalles