Ik had enorm veel zin in junkfood. Mijn lichaam had daar blijkbaar enorm veel nood aan en wie ben ik dan om mijn lichaam daarin tegen te spreken. De frietjes, de mayonaise en de hamburger van de Mac Donalds gingen dan ook heel vlot binnen. De ijskoude cola was geniaal, de chickennuggets van een buitenaardse verukkelijkheid. Ik voelde mij één met het universum.
Tot een groep pubermeisjes mij uit mijn extatische ervaring rukte met:
‘EIKES, zo vies… BWAAACH, kijk daar. Om van te kotsen!’
Hun blikken waren op mij gericht.
Ik wreef over mijn gezicht: geen saus.
Mijn trui was ook niet besmeurd.
Lager? Neen, mijn broek was nog dicht, ik had op het toilet alles netjes opgeborgen.
AAAAH, maa joooong. Ik ga moeten overgeven ik zweer het u!
Ik keek achter mij en daar stond de schuldige. Een TV-toetsel dat in alle stilte een boeiende documentaire over een rottend paard afspeelde. Een rottend paard ergens in een schone afrikaanse vlakte. Met vliegen, stromende sappen en verscheurende hyena-muilen. Close-ups en idilische vergezichten wisselden elkaar op een kunstige manier af. Mooi in beeld gebracht. Duidelijk, dat ook. Wat kan een mens op zo’n moment nog doen?
Ik heb mij terug omgedraaid en onder luid gesmak mijn maaltijd verder naar binnengeslingerd. Met als kers op de taart: een vette knipoog naar de tafel hysterische pubermeisjes.
Zo, weer drie vegetariërs erbij. Dan word ik de volgende keer misschien nog sneller besteld aan de kassa van de Mc Do.

Geschreven op 20 maart 2008
over Vanalles