Gisteren, tijdens een try out in Le Bal Infernal, had ik technische panne. Dikke pech! Ik had mijn gitaar op een effectenpedaaltje aangesloten, maar het ding bleek op le moment suprême niet te werken. Redelijk frustrerend but the show, zoals wij zeggen, must go on. Dus dan toch gewoon doorgespeeld (zonder pedaaltje) en maar gedaan alsof de rock en roll in het rond spetterde. Al bij al een goeie show, maar wel een dikke fuck-you-vinger naar de falende electronica van dienst. Awoert!

Maar daardoor had ik natuurlijk het perfecte excuus om vandaag de muziekwinkel binnen te stappen en daar een nieuw pedaalke te kopen. Nu, ik weet niet of er hier gitaarnerds rondneuzen. Maar ik heb mij toch wel een Big Muff op de kop kunnen tikken, zeker. Mijn geluk kon bijna niet op want bleek dat het de laatste in voorraad was en dat ze deze maand in promotie staan.
Thuis gekomen.
Met rode oortjes en kwispelende tong.
Het doosje open gewrikt.
Een batterijtje en alle kabeltjes erin.
Versterker op een bescheiden 3.
Ik ging in de positie staan.
Sloeg aan.
Niks. Kapot?
Neen. Bleek dat mijn gitaarkabel kapot was. Andere kabel in mijn machinen geploft en toen klonk hij door de kamer: de moeder van alle vettige riffs. THE BIG MUFF.

‘t Was lang geleden dat ik nog eens zo gerockt heb. Man, man, man.
Het mooiste aan dit verhaal is nog wel, dat mijn ander bakje toch niet kapot is. HOERA and YEAH. De buren zullen weer blij zijn.

Geschreven op 20 februari 2008
over Vanalles