Iedereen heeft het al wel eens meegemaakt. Ge staat in de winkel met een lijstje en een leeg gevoel. Alle items op uw lijstje zijn al aangevinkt maar toch blijft die leegte. Uw oog valt op iets. Iets wat ge al altijd wou. Totaal nutteloos voor anderen maar voor u is het stopverf voor de ziel. Het laatste ontbrekende stukje geluk. De zalf der zalven! Te duur volgens het plebs, een spotprijs volgens de kenner waarvoor ge uzelf aanziet.
Iedereen verklaart u zot:
‘Hoe ga je dat in godsnaam naar Gent krijgen? En als het dan in Gent is… waar ga je het dan zetten? Is dat wel legaal om mee rond te rijden? Wat ga je daar mee doen? Na twee dagen zijt ge da ding beu?’
Allemaal zeer terechte bemoeizucht. Maar ja, ge zijt verliefd. Ge gaat op zoek naar een camionette. Ge rijdt naar Brussel. Ge komt terug in Gent. Fier. In de war. Want ge moet die camionette teruggeven aan uwen maat. Maar dat ding kunt ge ook nie op straat achterlaten…

Hij staat nu al drie jaar bij mijn ouders in het houtkot. Telkens als ik op bezoek ben ga ik eens kijken onder de plastiek die er over hangt. ‘Onnozel kalf,’ mompel ik mezelf liefdevol toe, ‘wa gaat ge daar nu mee doen.’ Maar ik ben er nogaltijd trots op en ik troost me met de gedachte dat iedereen wel eens een zotte aankoop doet, een impuls buyke zoals ze hier bij ons zeggen.

Geschreven op 18 december 2007
over Vanalles