Hoe een put graven voor een ander om er dan zelf in te donderen. Les 1.
Pascal, mijn technieker on the road, en ik hebben de gewoonte om elkaar af en toe een spreekwoordelijk kloot af te trekken. Kleine practical jokes. Een stoelpoot half doorzagen, zout in de koffie, gewone kwajongensstreken. Mijn nieuwste, subtieler grapje doe ik via overschrijving. Af en toe moet Pascal betaald worden en dan durf ik bij het overmaken van zijn zuurverdiende centjes wel eens een boodschapje achter te laten. Voor uw borstcorrectie bijvoobeeld dit is echt de laatste keer dat ik u betaal, vuile afperser of eerste afbetaling voor het leveren van een verse neger.
Ik hoop dan altijd stilletjes dan één of andere bankbediende bij het lezen van deze boodschappen zich in zijn koffie verslikt en vooral: dat Pascal bij zijn volgend bankbezoek achterdochtige blikken toegeworpen krijgt. Gniffel, gniffel, gniffel.
But the plan kinda backfired on me, man.
Deze morgen zat ik bij mijn vriend, de bankbediende, financiële transacties te regelen, tot hij plots samenzweerderig naar voor leunde: ‘ik heb vorige week nogal moeten lachen, er stond hier bij één van uw overschrijvingen: bedankt voor het pijpen. ‘t Is te hopen dat het de moeite was. Maar ja, voor zo veel geld mag da wel, hé. Hè, hè, hè (vettige lach + knipoog).’ Hoewel ik zag dat hij de ware toedracht van ‘ons spelletje’ door had, probeerde ik toch stamelend een uitleg te formuleren… Wat niet echt lukte.
Boy, was my face red!

Geschreven op 8 oktober 2007
over Vanalles