De dood als verdediging
Onze kat is een groot jager. De hele dag beloert en besluipt hij zijn prooien. Muggen, vliegen, spinnen, noem maar op als het beweegt springt hij er bovenop. Deze avond zaten wij in elkaars gezelschap te genieten van het terras toen een spin zijn aandacht trok. Zo’n dikke spin die heel geniepig langs de muur probeert te vluchten, je kent ze wel. Maar niet snel genoeg want onze kater had hem in een flits een tik verkocht en zat er met zijn snoet vlak boven. De spin lag roerloos op de grond met zijn pootjes in de lucht. De kat observeerde, snuffelde en keek dan heel fier in onze richting: Ikke gedaan! Op dat moment van verslapte waakzaamheid had de spin gewacht want voor de kat er erg in had sprong de spin recht, acht spurtende pootjes en hij zat al verscholen in een scheurtje in de muur… ih, ih, ih, mispoes! De snodaard deed dus alsof hij dood was. Want roofdieren verliezen hun alertheid als hun prooi dood is. Slimme spin.
Zo zijn er nog voorbeelden, hé. Motten die zich ’s nachts vlak voor uw neus uit de lucht laten vallen. Plof! Recht in de pot barbecuesaus. Niet omdat ze daar verzot op zijn, maar omdat ze een vleermuis horen. Vleermuizen vangen geen vallende objecten, want dat zijn meestal blaadjes of nootjes. Vleermuizen vangen fladderende insektjes, dus laten sommige motten zich vallen. Voor dood spelen om aan de dood te ontsnappen. Slimme motten.
Vossen doen dat ook. De vos, niet voor niks een sluw beestje genoemd. Ergens roerloos in een veld gaan liggen wachten tot de kraaien van zijn ‘kadaver’ komen snoepen en dan: HAP! Een sappige verse SUPERverraste kraai als avondmaal!
Sommige vissen doen dat ook. Rustig wachten op de aaseters en dan: ‘AAN TAFEL!’ Geniaal!
Slangen! Sommige slangen gaan opgerold op hun rug liggen en om het extra geloofwaardig te maken doen ze hun bek open en beginnen ze te stinken.
Sprinkhanen! Verstijven als een soort T-vormig stokje wanneer ze door een kikker opgegeten worden omdat ze zo moeilijker door te slikken zijn.
De natuur… *zucht* … hoe komen ze er op.
Geschreven op 8 augustus 2007
over Vanalles
‘t Begint op te vallen dat er daar veel Discovery Channel gekeken wordt.
Hey, hey, dat zijn dingen die ik zelf al wist hoor!
Vrouwen! Sommigen gaan opgerold op hun rug liggen, met hun mond open en beginnen te stinken; anderen verstijven als een soort T-vormig stokje en krijgen van de ene seconde op de andere knallende hoofdpijn, en dat allemaal in de paartijd…
De natuur… *zucht* … ze zouden die moeten afschaffen…
Zalig!
Ah, dood veinzende uit de lucht vallende vossen in de pot barbecuesaus? Sluikreclame voor devos lemmens zowaar.
Niks zo venijnig als de tuinslang.
Het ene moment ligt die roerloos in uw tuin. Maar benader je hem….
[...] verzot ben ik op dergelijke evolutie- en erfelijkheidsleerweetjes. Jawel, bijna even nerderig als Henk gelijk over zo van die Discovery Channel-achtige [...]