Story-stick
Experiment!
Er zijn een aantal basisregels bij het vertellen of schrijven van een verhaal. Zeker wanneer je dat met verschillende mensen samen doet, zoals in improvisatie-theater bijvoorbeeld. Naast de noodzakelijk gebeurtenissen die er moeten in voorkomen zijn er twee manieren om een verhaal op te bouwen. Een positieve en een negatieve. De positieve en tevens meest productieve manier houdt in dat je alles wat al eerder verteld werd niet weggooit en er dus iets mee gedaan wordt. Een voorbeeld zal duidelijk maken wat ik hiermee bedoel.
Koentje wandelt door het park en merkt dat er een steentje in zijn schoentje zit.
Hij doet zijn schoentje uit, gooit het steentje weg en wandelt vrolijk fluitend verder.
Je merkt dat de tweede zin het verhaaltje niet vooruit helpt.
Hij haalt het steentje uit zijn schoen en het blijkt een heeeeeel klein robotje van de planeet Aspro te zijn. ZX-23, want zo heette het robotje, neemt hem mee naar Aspro om daar te vechten tegen een kolonie nucleaire wespen die zijn planeet bedreigen.
Deze zin helpt het verhaal wel vooruit, alleen jammer dat het park uit het verhaal verdwenen is.
Koentje hinkt naar een bankje en gaat zitten naast een oud verfrommeld ventje met een kale eend op zijn schoot.
Ha! Het verhaal loopt verder en behoudt de oorspronkelijke onderdelen.
Ik zeg niet dat dit de vuistregels van de verhalenbouw zijn, maar wel de regels van dit stokje. Ik gooi twee stokjes tegelijk. De twee stokjes beginnen elk met dezelfde zin:
Petra trekt de deur van het herenhuis dicht. De wind woelt wild door haar blonde haren, in de verte grommen de onweerswolken.
Elke persoon die dit stokje krijgt bouwt verder aan het verhaal door er één, maximum twee zinnen aan toe te voegen. Het ene verhaal, het positieve, volgt de regels die hierboven vermeld zijn. Het andere verhaal, het negatieve, trekt zich van die regels niks aan. De inhoud van het verhaal hoeft daarom niet positief of negatief te zijn, maar de manier van bouwen wel. In tegenstelling tot andere stokjes mag dit stokje verschillende keren naar dezelfde persoon gaan.
Vangen: Michel, Lilith en Ilse.
Geschreven op 1 februari 2007
over Vanalles
wijs!
“Koentje wandelt door het park en merkt dat er een steentje in zijn schoentje zit.
Hij doet zijn schoentje uit, gooit het steentje weg en wandelt vrolijk fluitend verder.”
Niet alleen helpt die tweede zin het verhaal niet verder, je laat het kereltje nog met één schoen doorwandelen ook.
[...] O, nog even voor de verduidelijking: Henks regels. [...]
[...] Dit keer is het een stokje gelanceerd door Henk. Ik krijg 2 zinnen waarbij ik eens het verhaal moet volgen en de andere keer het verhaal negeren. Volgen: [...]
[...] Dank u eitje Voor verduidelijking: de regels hier. [...]
[...] Juist. Makkelijk. Twee zinnen aanvullen. Maar waar ? Het stokje is ondertussen in tientallen stukjes gebroken en doorgegeven. Het principe van kefir zo’n beetje. Yoghurtbloemetjes in melk laten groeien tot ze verdubbeld zijn en dan de helft doorgeven aan iemand. 10 doorgeefbeurten later begint de kefir van de weeromstuit de andere kant op te draaien. En ik nu ook met dit stokje. Aan wiens improvisatoire pogingen moet ik verder schrijven ? Aan deze, deze, deze, deze of deze ? ‘t Is echt wel l’embarras du choix, er is ook nog keuze uit die, die, die of die [...]
Henk, ben ik fout of heb jij dat stokje intussen al een paar keer teruggekregen;-)
Wat een bende nolifes zijn jullie, om zinnen te onderzoeken en henk te noemen …
sickos
[...] Het blijkt dat Joke me Henk’s verhaal-stok heeft toegeslingerd “omdat ik wel raad weet met vertelsels”. In een poging [...]