Om de nieuwsgierigheid van een aantal mensen te sussen volgt hier een kort verslag van de toch wel zeer overrompelende laatste dagen. Vrijdag kreeg ik dus te horen dat ik zaterdag in de finale van de grootste cabaretwedstrijd in Nederland zou staan.
TROTS!
EUFORIE!
Ongeloof!
Jammer voor een aantal andere kandidaten die ik het ook zwaar had gegund. Maar vooral blij. Want nu sta ik in een mooi rijtje, naast een aantal ronkende namen. Finalisten van vorige edities zijn onder andere Wouter Deprez, Komil Foo, Begijn Le Blue, Theo Maasen, Hans Teeuwen, enz. Maar ook even goed in een rijtje van namen waar niemand nog iets van hoort. ‘t Is maar hoe je het bekijkt natuurlijk. Ik heb de finale gehaald en dat was mijn bedoeling. Die is binnen.
Dat ik gisteren naast de prijzen greep is een andere zaak. Dat is wel eventjes zwaar klote. Want ergens hoop je wel op een prijsje. De winnaar was voor mij al lang bekend, maar misschien waren er nog wel wat kruimeltjes voor mij. Maar dan zit je daar op een kruk, op het podium, worden de juryrapporten voorgelezen, worden de prijzen uitgereikt en dan zit daar niks voor jou tussen… Dan is dat wel even kut.
Maar dan enkel dat moment.
Daar.
Op dat podium.
Want zeer snel komt het besef dat ik al heb wat ik wou: de finale. Dan doet het wel nog eventjes raar dat iedereen een beetje zielig naar je kijkt en je tracht te troosten, terwijl dat niet nodig is. Maar dan is er champagne en een schare vrienden die je in hun schoot leggen en over uw kopke wrijven en zeggen: ‘hey, volgens mij was dat de eerste keer dat ge nie vals hebt gezongen, WHAHAHAHA!’ Bedankt, eikels, om me de laatste dagen zo te steunen. Bedankt voor alle SMSjes en telefoontjes, maar laat mij nu met rust want ik heb koppijn.

Behalve mijn liefje dan, want die heeft mij de laatste dagen wel te veel met rust moeten laten.

Geschreven op 26 november 2006
over Optreden