Nederland, daar spreken ze bijna de zelfde taal als ons. Nederland, het land waar cabaret groot werd, het land met de jarenlange traditie. Nederland, het land van de ronkende namen. Het land waar de Helsens en de Deprez hoge ogen gooien, om maar te zwijgen over de Urbanussen en de Kommil Foo’s. Nederland, het land waar het Vlaams exotisme leeft, maar waar de concurrentie bikkelhard is. Aan een wedstrijd meedoen is de enige manier om daar een beetje speelkansen te krijgen en daarom zat ik gisterennamiddag in mijn auto. Bestemming: Maastricht. Want daar vond een voorronde van Cameretten plaats.

Vastberaden, maar zenuwachtig parkeerde ik mijn benzine verslindend monster voor theater Kumulus. De files en opstoppingen hadden er voor gezorgd dat mijn marge van ruim op tijd gekrompen tot net te laat ,maar we vergeven het. Snel het podium op, soundcheck, afspraken voor het licht, een praatje met de presentator en dan wachten. Lang wachten want er waren vier acts en ik mocht als laatste. Hoe we het er vanaf brachten, wat de jury ervan vond? Dat weten we pas volgende week zondag. Dan maakt de jury zijn keuze uit de 90 kandidaten. Wat we gisteren hebben gedaan kan je lezen in dit verslag. Wat ik zelf vond? Ik heb me keihard geamuseerd en het publiek ook… HA!

Geschreven op 5 oktober 2006
over Optreden