Ik krijg het maar niet onder de knie, dat wachten. Ik ben niet de meest geduldige mens. Voeg daar nog een gezonde dosis nieuwsgierigheid en nervositiet aan toe en je bekomt een explosieve cocktail. Een cocktail die hier de laatste dagen met liters wordt geschonken. In het begin van de week kreeg ik een telefoontje van een meneer. Hij vroeg mijn mailadres. Hij wou mij een voorstel doormailen. Ik zei dat ik benieuwd was. Hij lachte mysterieus en haakte in.
Oeh, spannend!
Maar sindsdien is het zeer stil in de mailbox. Iedere dag open ik– tintelend van de spanning — mijn postvakje, maar iedere keer is het een grote teleurstelling. Dat had ik vroeger ook al: elke ochtend holde ik naar de voordeur en hoopte dat er een brief van een verliefd meisje of een gevaarlijk staatsgeheim op de deurmat lag te wachten. Telkens suste ik me met de gedachte dat de post toch godverdomme trage klootzakken waren. Maar nu leven we in een wereld van moderne technologie en snelle vlotte efficiënte communicatie. Een mail verstuur je in een handomdraai. Dat kan het kleinste kind.
Waar blijft die mail! Dit is een foltering. En nu staat het weekend voor de deur… Dan werkt de post niet!

Geschreven op 23 juni 2006
over Nieuws