Fotomimiek
Ik ben geen hypochonder!
Ik heb echte ziektes!
Het heeft ook niks te maken met mannelijke kleinzierigheid. Ik ben echt ziek. Ik heb fotomimiek. Telkens er een camera in mijn richting draait, verkrampen mijn gelaatspieren tot een afzichtelijke grimas. Op veel foto’s is mijn smoel scheefgetrokken, staan mijn ogen paraplu of hangt mijn tong uit mijn smikkel. ‘Kan jij nu nooit eens normaal doen?’ is dan ook een vraag die men mij regelmatig in het gezicht slingert.
Maar zoiets gebeurt niet met opzet, het is echt een ziekte. En ik ben ook lang niet de enige…misschien heb jij zelf zo iemand in jouw familie: een tante die een panische grijns op haar gezicht krijgt wanneer een cameralens in haar richting wijst, een nonkel die zijn kin vooruit steekt en de rug recht, een nicht die haar ‘blokjes’ achter een stijve bovenlip verbergt of een moeder die met de handen in het haar ‘neen, neen, mijn haar, nu niet’ roept. Vele mensen gaan gebukt onder de symptomen van deze zware ziekte.
Gisteren namiddag was dan ook een ware foltering. Ik was het slachtoffer van een fotoshoot. Neen, niet voor één of ander hip week- of maandblad maar voor de affiche van Loebas. Ja, ik had er één zonder mijn kop kunnen maken, maar dat past niet bij mijn ijdelheid. Jammer genoeg lukt het me met de beste wil van de wereld niet om een beetje naturel uit te stralen. Voze koppen en scheve muilen, ja. Maar verleidelijk of mysterieus in de lens kijken, ho maar. Ik probeer wel, maar het resultaat is meestal een schaapachtige plechtigecommuniekop.
Zijn er trucs om deze dingen te overwinnen? Ik weet het niet. Bestaat er een medicijn voor deze vreselijk ziekte? Professionele hulp, nu!
Geschreven op 20 juni 2006
over Foto's
een deftige portie verdovende middelen zijn niet uit den boze, ook te verkrijgen op dokters voorschrift. Pluspunt is dat het kan lijden tot een zeer mysterieuze blik
Ik moet wel eens met een fotograaf op stap en dan zie ik veel mensen met dezelfde ziekte.
Hij heeft er wel een goede truc voor: hij zet zijn camera goed op het statief en kijkt weg als hij de foto neemt. Op die manier hebben de gefotografeerden niet de indruk dat ze naar een mens kijken, maar wel naar een ding. Dat neemt heel wat geforceerdheid weg, I can tell you.
Join the club. Over de tijdspanne van zo’n 35 jaar kan je de foto’s waar ik deftig op sta (deftig, NIET goed) op één hand tellen. De foto’s waar ik goed op sta zijn er niet
Gelukkig kan ik mijn ziekte delen met mij zus die er eigenlijk nog een graadje erger van heeft.
De foto laten trekken door iemand zelf te lelijk is voor op ne foto te staan…
met een zelfontspanner werken… muha
‘Zelfontspanner!’ het was mij nog nooit opgevallen dat fototoestellen ongelofelijk zen zijn.
Nog eentje voor die andere post: ne zelfontsnapper!
er is daar geen remedie voor.
Zelf ben ik ermee geboren en ‘t moet verdorie al eens echt lief gevraagd worden (een ruk aan enkele teenharen helpt ook wel eens) om braaf en lief stil te zitten.
Grimassen is niet het juiste woord: smoelen zijn het zeg ik u.
En van u neemt iedereen dat aan eh, gij zijt “den komiek die nog eens een mopke doet”. Maar van ne serieuze mens gelijk ik willen mensen dat niet aannemen. En of ik last heb van dat felle flitslicht? Ja, zeg ik dan. Nee en bol af of ik trek smoelen tot ge erbij neervalt, denk ik dan.
Prinses Mathilde laat weten dat het bij haar al veel beter gaat sinds ze haar tanden liet bleachen. Nu let niemand meer op de geforceerde grimas maar ze hebben de mond vol over de mond vol lichtgevende tanden.