Toen ik vandaag op de tram stapte moest ik aan mijn oude knipselmap denken. Tijdens mijn studententijd hield ik artikels en vooral foto’s die ik leuk vond bij in een dikke map. Daarin zaten twee foto’s met als opschrift: “We houden er niet van als ‘vreemde’ mensen te dicht naast ons komen staan“.
De tram zat halfvol. Of anders gezegd: op iedere bank zat één persoon. Ik moest dus naast één van die ‘vreemden’ gaan zitten. Sommige plaatsen waren al uitgesloten want die waren bezet met boodschappen en handtassen. Andere plaatsen werden keurig afgeschermd met een krant. Een bruuske beweging van de tram dwong mij op het zitje naast een oude dame. Haar pruimenmondje stond zuur en uit haar gezucht en gewrikkel kon ik opmaken dat mijn gezelschap niet op prijs werd gesteld.
Aan de volgende halte stapte een man op waarvan we zonder liegen kunnen zeggen dat hij wansmakelijk bezopen was. Je kon zelfs zien dat hij stonk. Met waterige ogen speurde hij de halfvolle tram af. En ik zag iedereen denken: ‘Niet naast mij! Alstublief, niet naast mij!’ Met aarzelende passen kwam de man in beweging. Hij stopte even, slikte en waggelde. Er stond paniek in zijn ogen. Een kramp van onbehagen schoot door de tram. De dame naast mij siste.
Kijk, op dergelijke momenten kan ik niet anders dan ingrijpen, dan moet ik helpen. Ik sprong recht nam de man bij de arm en zei: “mijnheer, ga gerust op mijn plaats zitten, ik moet de volgende halte toch afstappen.’ De man was merkbaar aangedaan en nam dankbaar plaats naast de oude dame. Ik stapte af en zag hoe de man zat te praten tegen de mevrouw. ‘Zo,’ dacht ik, ‘die hebben we ook mooi samengebracht,’ en stapte fluitend de regenachtige straten van Gent in.

Geschreven op 17 februari 2006
over Vanalles