Het begon allemaal met een beduimelde plaat uit de collectie van mijn vader: ‘Johnny Cash live at San Quentin Prison’. De hoes sprak mij onmiddellijk aan: het blauwe silhouet van een nederig man. Al na de eerste luisterbeurt was ik verkocht, een kwakende gitaar, een diepe grafstem en een troep bijna-muitende gevangenen die door ‘the man in black’ voortdurend opgehitst worden. Kortom: een live-plaat met ballen. Nu, ik ben soms nogal een naïve kloot en goedgelovigheid is mij niet vreemd, zeker wanneer het om een mooi verhaaltje gaat. Zo heeft ‘een vriend’ mij ooit verteld dat Johnny ’s vader één van de gedetineerden in het publiek was. Volgens die zelfde ‘makker’ is zijn vader zelfs duidelijk zichtbaar op een foto aan de achterkant van de hoes. Een gebroken man die ontroerd opkijkt naar zijn zingende zoon. Schitterend verhaal! Een verhaal dat ik ook al menige keren, met de pretentie van een kenner, op café verteld heb. Wat blijkt nu: dat de hele historie godverdomme verzonnen is. Ik ben er met mijn beide plompe voeten in getrapt. Of niet? Ik weet het echt niet meer… Wil de klootzak, die mij dit broodje aap verhaal serveerde, zich NU kenbaar maken, alstublieft! Ik schaam mij godverdomme dood!
O ja, die film over Johnny Cash (Walk the line), schitterende film…

Geschreven op 12 februari 2006
over Vanalles